غم غروب نگاهت نشست بر روحم بمان ستاره که بی تو بهار میمیرد
میان دشت بنفشه کنار برکه ی عشق برای شهر دلم انتظار میمیرد
دلم به وسعت الاله های غم سرخ است وجود ابی احساس پاک و بارانی ست
چگونه بی تو بمانم بدان بهانه ی من دلم هنوز به دست دل تو زندانی ست
بدان که قصه ی احساس قصه ای نیلی ست بیا و قصه ی او را دوباره باور کن
پرنده از غم هجران تو چه باید کرد دلم برای نگاهت بهانه میگیرد
دلم اگر بروی در خزان هجرانت چو یک کبوتر بی اب و دانه میمیرد
اگر چه قدر نگاه تو را ندانستم ولی همیشه به یاد تو شعر می خوانم
کنون اگر تو نمانی و بروی میان هاله ای از انتظار میمیرم
بمان همیشه که بی تو شکوفه خواهد مرد دگر میان گلستان گلی نخواهدماند
بدون تو دلم همیشه از تب خواهد سوخت بدون خنده ی تو قلب غنچه ها تنهاست
بمان همیشه که بی تو ترانه ی بودن میان قلب هزاران جوانه خواهدمرد
بدان اگر بروی کار باغ چشمانم همیشه شکوه و اشک و شکستن و زاریست
بمان همیشه دلم بی تو زرد خواهد شد تمام هستی این دل فدای مژگانت
غم نبودن تو در کنار من سخت است حضور ابی ات اینجا چقدر زیبا بود
چگونه می شود اکنون میان غربت باغ بدون زمزمه ی ابی تو اینجا تنها بود
چه لذتی ست درون نگاه پر نورت بیا و زخم عمیق مرا تو درمان کن
ببین چه درد بزرگی ست غربت دو نگاه بیا ببار و مرا خیس عطر باران کن
بدون یاد تو قلبم کویر خواهد شد بمان همیشه که بی تو نسیم غمناک است
تمام کلبه ی چشمم تمام شهر دلم ز قطره قطره ی باران اشک نمناک است
بگو ستاره همیشه کنارم خواهی ماند بگو که قلب من از انتظار لبریز است
بدون تو تپش قلب من چه بی معناست بیا که بی تو وجودم همیشه پاییز است
قسم به نغمه ی باران بمان بهانه ی من بدون تو تپش افتاب کم رنگ است
به هر کجا که روی هر زمان و هر لحظه
دلم همیشه برای نگاه تو تنگ است.
|
+| نوشته شده توسط
باران در
86/04/27
|
